Mutacja w genie receptora V2 w wazopresynie u spokrewnionego z mylącym moczowodem prostym z cukrzycą sprzężoną z chromosomem X ad

Rodowód rodziny z mocznicą prostą nerkową i wyniki elektroforezy żelowej poliakryloamidowej fragmentów DNA z rodziny i podmiot normalny. Dolny panel pokazuje fragmenty DNA powstałe w wyniku trawienia endonukleazą restrykcyjną Earl. Niecięty prawidłowy fragment DNA ma długość 332 bp; nieskrojony zmutowany fragment (nie pokazany) ma długość 333 par zasad z powodu wstawienia pojedynczej bazy. Sekwencja zawiera normalne miejsce rozpoznawania EarI 42 bp od 5 końca nici kodującej. Tak więc, DNA od zdrowego osobnika i od niezmienionych osobników płci męskiej (puste kwadraty) są trawione na dwa fragmenty o długości 290 i 42 bp (fragment 42-bp nie jest pokazany). Zmutowany DNA ma nowe miejsce rozpoznawania Earl wytwarzane przez wstawienie reszty cytozyny, tak że jest ona pocięta na trzy segmenty o długości 160, 131 i 42 bp. Ponieważ dwa chore osobniki płci męskiej (stałe kwadraty) były homozygotyczne pod względem zmutowanego genu, miały tylko te prążki na elektroforezie (górny panel). W przeciwieństwie do tego matka i babka ze strony matki (półstałe koła) mieli mieszaninę normalnego DNA, która daje niecięty fragment 290-bp i zmutowany DNA z fragmentami 160 i 131 bp, potwierdzając ich heterozygotyczność względem zmutowanego genu. Proband (podmiot III-2, ryc. 1) był dzieckiem litewskich imigrantów, urodzonych po ciąży skomplikowanej przez hydramnios. Jego waga urodzeniowa wynosiła 3,4 kg. Był karmiony piersią i dobrze się rozwijał przez pierwsze pięć miesięcy, ale miał postępującą niewydolność wzrostu, ponieważ mleko modyfikowane zastąpiła formuła i stałe pokarmy. Kiedy po raz pierwszy został skierowany do konsultacji w wieku 13 miesięcy, matka doskonale zdawała sobie sprawę, że potrzebuje dużej ilości wody. W tym czasie niemowlę było odwodnione i zmarnowane, a hipernatremia i ciężki hyposmotyczny poliur nie reagowały na egzogenną wazopresynę lub desmopresynę. Matka (przedmiot II-1) była jedynaczką i nie było rodzinnej historii nerkowej moczówki prostej. Dziecko było leczone wysokokaloryczną dietą o niskich stężeniach substancji rozpuszczonej, liberalnym poborze wody i diuretyku tiazydowym, na które reagował zmniejszoną hipertonicznością osocza, polepszoną zdolnością do koncentracji moczu, umiarkowanym zmniejszeniem objętości moczu i szybkim przyrostem masy ciała . Matka następnie urodziła braterskie bliźnięta płci męskiej (tematy III-3 i III-4); jeden bliźniak miał poliurię (przedmiot III-3, ryc. 1). W wieku 10 tygodni stwierdzono, że zaatakowany chłopiec miał zwiększone stężenie wazopresyny w osoczu (12,2 pg na mililitr [11,0 pmol na litr]), gdy osmolalność osocza wynosiła 298 mOsm na kilogram. Chociaż w tym czasie rozpoczęto leczenie, wzrost tego dziecka w ciągu pierwszych ośmiu lat życia był gorszy niż jego bliźniaka.
Rycina 2. Rycina 2. Stężenia wazopresyny w osoczu w odniesieniu do osmolalności moczu u Probanda i jego matki podczas badania braku wody. Zacieniony obszar reprezentuje zakres normalnych wartości. Proband miał całkowitą oporność na wazopresynę; matka miała łagodną oporność, co powodowało przesunięcie w prawo krzywej dawka-odpowiedź. Aby przeliczyć wartości dla wazopresyny w osoczu na pikomole na litr, należy pomnożyć przez 0,9.
Rycina 2 pokazuje stężenia wazopresyny w osoczu moczu podczas ostatnich badań niedoboru wody w probandzie (wiek, 12 lat 3 miesiące) i jego matki
[więcej w: kolonografia, przeglądarka skierowań, internista pruszków ]