Mutacja w genie receptora V2 w wazopresynie u spokrewnionego z mylącym moczowodem prostym z cukrzycą sprzężoną z chromosomem X czesc 4

Tak więc prawie 40 procent reszt aminokwasowych na końcu karboksylowym receptora jest niszczonych przez tę mutację. Analiza Southern blot z sondą 428-bp rozciągającą się od regionów kodujących trzecią do piątej domeny obejmującej błonę receptora V2 nie ujawniła dowodów na poważne delecje genów lub rearanżacje (dane nie przedstawione). Aby zidentyfikować bardziej subtelne mutacje, DNA amplifikowano przez PCR w celu subklonowania i sekwencjonowania. DNA probanda (podmiot III-2) zawierał dodatkową resztę cytozyny wstawioną do kodonu dla izoleucyny-228 (fig. 3, górny panel). Tę mutację potwierdzono przez sekwencjonowanie wielu subklonów produktu PCR od tego pacjenta w obu kierunkach. DNA dotkniętego bliźniaka (podmiot III-3) miało tę samą mutację; matka miała mieszaninę zmutowanych i normalnych sekwencji, która była zgodna z jej statusem przewoźnika. Sekwencjonowanie DNA od siedmiu zdrowych osób nie wykazało podobnej mutacji.
Wstawienie pojedynczej cytozyny w tym momencie w sekwencji receptora V2 przesunęło ramkę odczytu dla translacji białka. W wyniku tej zmiany przewidywanej sekwencji białka, 40% sekwencji receptora na końcu karboksylowym zostało przerwane, najpierw przez wygenerowanie sekwencji aminokwasów missense, a następnie przez przedwczesne zakończenie (Figura 3, dolny panel).
Wstawienie dodatkowej reszty cytozyny wytworzyło sekwencję DNA 5 CTCTTC3 , miejsce rozpoznawane dla endonukleazy restrykcyjnej Earl. Trawienie DNA z tej części genu za pomocą EarI można zatem wykorzystać jako niezależną metodę wykrywania tej mutacji. Rysunek pokazuje wyniki tej analizy. Fragment PCR o długości 332 bp został wygenerowany z DNA trzech pokoleń krewnych matek i kilku niespokrewnionych osobników zdrowych. Produkt PCR poddano następnie trawieniu za pomocą Earl, a fragmenty rozdzielono za pomocą elektroforezy w żelu poliakryloamidowym. Normalna sekwencja DNA w tym regionie zawiera miejsce rozpoznawane przez Earl 42 bp z poprzedzającego startera oligonukleotydowego PCR. Tak więc u zdrowych osobników fragment DNA o długości 290 pz powstał w wyniku tego trawienia, a ten wzór został wykryty u nienaruszonych męskich członków rodziny probanda. Wprowadzenie dodatkowej reszty cytozyny stworzyło drugie miejsce rozpoznania, tak że zmutowany fragment 291-bp został rozszczepiony na fragmenty o wielkości 160 bp i 131 bp, jak u obu dotkniętych synów. Fragmenty DNA matki i babki ze strony matki składały się z mieszaniny normalnego fragmentu o 290 bp i zmutowanych fragmentów o długości 160 pz i 131 pz, potwierdzając ich status jako heterozygotycznych nosicieli zmutowanego genu.
Dyskusja
Nasze wyniki silnie sugerują, że opisana tutaj mutacja w genie receptora wazopresyny V2 jest przyczyną moczenia prostej nerki cukrzycowej w badanej rodzinie. Biorąc pod uwagę genetyczne powiązanie zaburzenia z chromosomem Xq28, lokalizację chromosomalną genu V2 z tym samym locus oraz fakt, że nieprawidłowości biochemiczne w tej chorobie są zgodne z upośledzeniem szlaku sygnałowego receptora V2, istniał wystarczający powód, aby podejrzewają defekt w tym genie. Receptor wazopresyny V2 należy do rodziny receptorów sprzężonych z białkiem G, które przekazują swoje sygnały przez interakcję z jednym lub większą liczbą białek związanych z błoną, które wiążą się z trifosforanem guanozyny17
[przypisy: apteka nysa dyżur, rzęsy z norek cena, lista oczekujących na leczenie sanatoryjne ]