Paklitaksel i bewacizumab w porównaniu do paklitakselu w leczeniu raka piersi z przerzutami ad

4,9 miesięcy; współczynnik ryzyka dla progresji choroby, 0,98) lub całkowity czas przeżycia (15,1 vs 14,5 miesiąca) .8 W niniejszym badaniu (E2100) porównano paklitaksel sam z paklitakselem i bewacizumabem jako leczenie początkowe u pacjentów z przerzutowym rakiem piersi. Metody
Uprawnienia pacjenta
Pacjenci z rakiem piersi z przerzutami potwierdzonymi histologicznie lub cytologicznie byli kwalifikowani, jeśli nie otrzymali wcześniej leczenia cytotoksycznego z powodu choroby z przerzutami. Wcześniejsza terapia hormonalna w przypadku przerzutowego raka piersi lub cytotoksycznej chemioterapii adiuwantowej była dozwolona. Pacjenci, którzy otrzymywali leczenie adiuwantowe oparte na taksanach, musieli mieć okres wolny od choroby wynoszący co najmniej 12 miesięcy po zakończeniu leczenia taksanem. Osoby z rakiem piersi z dodatnim receptorem czynnika wzrostu naskórkowego typu 2 (HER2) (ocenione jako 3+ zgodnie z analizą immunohistochemiczną lub amplifikacją genu metodą fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ) były kwalifikowane tylko wtedy, gdy otrzymały trastuzumab. Dodatkowe kryteria włączania obejmowały stan sprawności Eastern Cooperative Oncology Group (ECOG) wynoszący 0 lub oraz odpowiednią funkcję nerek, wątroby i hematologiczną. Obecność mierzalnego guza nie była wymagana do włączenia do badania.
Pacjenci byli wykluczani, jeśli mieli w przeszłości lub radiograficzne objawy choroby ośrodkowego układu nerwowego; obrazowanie ośrodkowego układu nerwowego było wymagane jako badanie przesiewowe. Pacjenci byli również wykluczeni, jeśli mieli innego raka, z wyjątkiem raka podstawnokomórkowego skóry lub raka szyjki macicy in situ w ciągu ostatnich 5 lat, poważnej operacji w ciągu ostatnich 4 tygodni lub innej terapii przeciwnowotworowej w ciągu ostatnich 21 dni, lub jeśli obecnie miało niejedzącą się ranę lub złamanie, infekcję wymagającą podawania antybiotyków pozajelitowych lub klinicznie istotną chorobę sercowo-naczyniową. Pacjenci byli wykluczani, jeśli obecnie przyjmowali terapeutyczne leki przeciwzakrzepowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne lub więcej niż 325 mg aspiryny dziennie, ale dozwolone były profilaktyczne małe dawki leków przeciwzakrzepowych. Dozwolone było równoczesne podawanie bisfosfonianów.
Lokalne rady ds. Przeglądu instytucjonalnego zatwierdziły protokół. Pisemna świadoma zgoda była wymagana od każdego pacjenta przed badaniem przesiewowym.
Plan traktowania
Wszyscy pacjenci otrzymywali 90 mg paklitakselu na metr kwadratowy powierzchni ciała w dniach 1, 8 i 15 każdego 28-dniowego cyklu. Dawka została przejściowo zmniejszona do 65 mg na metr kwadratowy, jeśli wystąpił którykolwiek z następujących efektów toksycznych: 1000 do 1499 granulocytów na milimetr sześcienny, 75 000 do 99 999 płytek na milimetr sześcienny, asparaginianowa aktywność aminotransferaz większa niż 5, ale nie większa niż 10-krotność górnej granicy normalnej lub 1,6 do 2,5 mg bilirubiny na decylitr (27 do 43 .mol na litr). Dawka została trwale zmniejszona do 65 mg na metr kwadratowy w przypadku przedłużonej granulocytopenii, gorączki związanej z granulocytopenią, krwawienia związanego z 40 000 lub mniejszą liczbą płytek krwi na milimetr sześcienny i liczbą płytek krwi 20 000 lub mniej na milimetr sześcienny. Paklitaksel został wstrzymany w przypadku neuropatii stopnia 3. i wznowiony w zmniejszonej dawce w rozdzielczości do stopnia 0 lub 1. Został on na stałe przerwany w przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości lub w przypadku neuropatii stopnia 3. lub 4., trwającej dłużej niż 3 tygodnie lub nawracających po zmniejszeniu dawki.
Pacjenci przydzieleni do leczenia skojarzonego otrzymywali dożylnie 10 mg bevacizumabu na kilogram w dniach i 15
[więcej w: ginekolog na nfz bydgoszcz, nietolerancja pokarmowa test, przeglądarka skierowań na leczenie uzdrowiskowe ]