Paklitaksel i bewacizumab w porównaniu do paklitakselu w leczeniu raka piersi z przerzutami

W otwartym, randomizowanym badaniu III fazy porównywano skuteczność i bezpieczeństwo paklitakselu z paklitakselem i bewacizumabem, przeciwciałem monoklonalnym przeciw czynnikowi wzrostu śródbłonka naczyniowego, jako wstępnemu leczeniu przerzutowego raka piersi. Metody
My losowo przydzieliliśmy pacjentów do otrzymywania 90 mg paklitakselu na metr kwadratowy powierzchni ciała w dniach 1, 8 i 15 co 4 tygodnie, osobno lub z 10 mg bewacizumabu na kilogram masy ciała w dniach i 15. pierwotnym punktem końcowym było przeżycie wolne od progresji; całkowite przeżycie było drugorzędowym punktem końcowym.
Wyniki
Od grudnia 2001 r. Do maja 2004 r. Zapisano łącznie 722 pacjentów. Paklitaksel z bewacizumabem znacząco wydłużał czas przeżycia bez progresji w porównaniu z samym paklitakselem (mediana, 11,8 vs 5,9 miesiąca, współczynnik ryzyka dla progresji, 0,60; P <0,001) i zwiększał obiektywną odpowiedź (36,9% vs. 21,2%, p <0,05). 0,001). Ogólna przeżywalność była jednak podobna w obu grupach (mediana, 26,7 vs. 25,2 miesiąca, współczynnik ryzyka 0,88, P = 0,16). Nadciśnienie tętnicze stopnia 3 lub 4 (14,8% vs. 0,0%, P <0,001), białkomocz (3,6% vs. 0,0%, P <0,001), ból głowy (2,2% vs. 0,0%, P = 0,008) i niedokrwienie naczyń mózgowych ( 1,9% vs. 0,0%, P = 0,02) występowały częściej u pacjentów otrzymujących paklitaksel i bewacyzumab. Infekcja była częstsza u pacjentów otrzymujących paklitaksel i bewacizumab (9,3% w porównaniu z 2,9%, p <0,001), ale neutropenia z gorączką występowała niezbyt często (<1% ogólnie).
Wnioski
Początkowa terapia przerzutowego raka piersi z paklitakselem i bewacizumabem przedłuża czas przeżycia bez progresji, ale nie całkowity czas przeżycia w porównaniu z samym paklitakselem. (Numer ClinicalTrials.gov, NCT00028990.)
Wprowadzenie
Dowody laboratoryjne i kliniczne potwierdzają centralną rolę angiogenezy w progresji raka piersi.1,2 Wiele czynników angiogennych jest powszechnie wyrażanych przez inwazyjne raki piersi; dominuje izoforma 121-aminokwasowa czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) 3. VEGF stymuluje proliferację i migrację śródbłonka, hamuje apoptozę śródbłonka, indukuje proteinazy, które przebudowują macierz zewnątrzkomórkową, zwiększa przepuszczalność naczyń i rozszerzenie naczyń i hamuje komórki dendrytyczne prezentujące antygen. .4 Różnice w funkcjonowaniu różnych izoform VEGF nie są dobrze określone, chociaż VEGF-C odgrywa dominującą rolę w limfangiogenezie, podczas gdy VEGF-A silniej indukuje rozszerzanie naczyń i patologiczną angiogenezę.
Bevacizumab (Avastin, Genentech) to humanizowane przeciwciało monoklonalne skierowane przeciwko wszystkim izoformom VEGF-A. W badaniu fazy i fazy 2, w których badano trzy różne dawki bewacizumabu w monoterapii (3, 10 lub 20 mg na kilogram masy ciała co 2 tygodnie) u 75 pacjentów z wcześniej leczonym rakiem piersi z przerzutami, odsetek obiektywnych odpowiedzi wynosił 9,3% , a 17% pacjentów miało odpowiedź lub było stabilne w 22 tygodniu. W dalszych badaniach klinicznych sugerowano dawkę 10 mg na kilogram7. W badaniu klinicznym III, dodanie bewacizumabu do kapecytabiny u pacjentów leczonych uprzednio antracyklinami i taksanami znacznie zwiększyło wskaźnik obiektywnej odpowiedzi (9,1% w porównaniu z 19,8%, P = 0,001), ale nie przeżycie wolne od progresji (4,2 vs
[przypisy: fasardi allegro, ginekolog na nfz bydgoszcz, ręczniki allegro ]