Rozwój protez serca – lekcje w formie i funkcji ad

21 września 1960 r. Starr dokonał pierwszej udanej ortotopowej wymiany zastawki w pozycji mitralnej, po której nastąpiło wszczepienie protezy Harkena w pozycji aorty.2,3. Zostały sformułowane kryteria projektowe. Materiały musiały być chemicznie obojętne, kompatybilne z tkanką ludzką, atraumatyczne dla krwi i nieabromogenne. Musieli również zachować swoje właściwości strukturalne przez wiele lat i nadawać się do skonstruowania zaworu, który był akceptowalny dla pacjentów, szybko otwierany i zamykany w odpowiedzi na zmiany gradientu ciśnienia i powodował ograniczone utrudnianie przepływu do przodu i minimalną niedomykalność. w pozycji zamkniętej. Wreszcie, technicznie wykonalne musiało być wszczepienie protezy bezpiecznie w odpowiedniej pozycji fizjologicznej. Entuzjazm dla zaworów mechanicznych został zahamowany przez ich powiązanie z uporczywymi powikłaniami zakrzepowo-zatorowymi. Proteza kulisto-wentylacyjna opracowana przez Starra i M. Lowella Edwardsa, inżyniera mechanika (patrz schemat), uległa różnym zmianom konstrukcyjnym po wprowadzeniu w celu zmniejszenia potencjału trombogennego. Ilość odsłoniętego metalu została zmniejszona, zmieniły się składy materiału, powierzchnie pokryte heparyną, konstrukcja zmodyfikowana w celu ułatwienia przepływu wstecznego, który mógłby przeszukać składniki, a tkaninę zmodyfikować w celu wywołania wzrostu śródbłonka. Niektóre z tych zmian stwarzały nowe problemy, w tym strzępienie się tkaniny, nadmierny wzrost tkanki i utrudniony przepływ krwi. Ogólnie rzecz biorąc, wskaźnik embolizacji był zmniejszony, ale pacjenci nadal wymagali stałej terapii przeciwzakrzepowej.
W porozumieniu, inżynieria ławkowa, badania na zwierzętach i badania kliniczne podkreśliły znaczenie hemodynamiki w projektowaniu zastawki. Energia potrzebna do otwarcia zaworu kulowego, odzwierciedlona gradientem ciśnienia, była znaczna. Zastawka aortalna, która spowodowała duży spadek ciśnienia ze zwiększoną odpornością na przepływ do przodu, wymagała większego ciśnienia skurczowego lewej komory, aby zwiększyć pojemność minutową serca, przy proporcjonalnym wzroście zużycia tlenu przez mięśnie sercowe. Ponadto, centralnie utrudniający przepływ z dużymi obszarami recyrkulacji przyczynił się do potencjału trombogennego. Zawory mechaniczne zostały przebudowane pod koniec lat 60. XX w., Kiedy wprowadzono tarczę pochylającą, aby zminimalizować opór przepływu do przodu, zmniejszyć turbulencje, ograniczyć obszary stagnacji i zmniejszyć naprężenia styczne. Chociaż nie doszło do zniesienia choroby zakrzepowo-zatorowej, wymagania dotyczące przeciwzakrzepowego zostały zmniejszone. W 1977 r. Zbliżono się do ideału centralnego swobodnego przepływu wraz z pojawieniem się zaworu z bileą. Pomimo polepszonej hemodynamiki i zastosowania stopów odpornych na zakrzep i zaawansowanych ceramik, cel zastąpienia stosowania leków przeciwpłytkowych w terapii antykoagulacyjnej przez całe życie pozostaje nieuchwytny.
Korzyści hemodynamiczne i biologiczne zastawek ze zwłoką stały się oczywiste w 1962 roku po tym, jak Donald Ross wszczepił pierwszy alloprzeszczep zastawki aortalnej w pozycji podkoronowej, ale ich ograniczona podaż wymagała poszukiwania innych substytutów tkanki. W 1965 Jean-Paul Binet i jego współpracownicy przedstawili swoje początkowe doświadczenie u pięciu pacjentów z heterograftami zachowanymi w merkurochromie i formalinie: wszystkie pięć przeżyło bez leczenia przeciwzakrzepowego
[więcej w: inteligencja niższa niż przeciętna, apteka leszno dyżur, ebola okres inkubacji ]