|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Mimo, że dostęp do informacji na temat autyzmu jest coraz
większy, i że odbyło się kilka akcji uświadamiających, które miały za sprawa
mediów zasięg ogólnopolski, w Polsce istnieje niewiele
wyspecjalizowanych ośrodków służących pomocą zdesperowanym, zagubionym,
często pozostawionym samym sobie rodzicom i ich dzieciom. W
Płocku dotychczas nie istniała żadna organizacja (fundacja, stowarzyszenie),
która skupiałaby rodziców dzieci z autyzmem. Nie
znaczy to, że problem autyzmu nie istnieje. Wprost przeciwnie, w samym Płocku
zdiagnozowanych jest czterdzieścioro dzieci, które potrzebują indywidualnego
nauczania, przynajmniej na etapie początkowym, fachowego programu
edukacyjnego stworzonego tylko dla nich oraz wyszkolonych terapeutów pod
kątem terapii z dzieckiem autystycznym. Obraz
kliniczny autyzmu i towarzyszących mu deficytów rozwoju jest dla każdego
dziecka inny, dlatego nie jest możliwe ustalenie jednego wzoru postępowania
dla wszystkich dzieci autystycznych. Poza tym metody terapii i edukacji
dla tych dzieci są specyficzne. Nie przynoszą efektów ani metody przeznaczone
dla dzieci z upośledzeniem umysłowym, ani nie działają
pozytywnie, nawet bardzo zintensyfikowane oddziaływania odpowiednie
dla dzieci z normą intelektualną, ale nieautystycznych.[1] W innych miastach Polskich, w których od
niedawna funkcjonują ośrodki terapeutyczne zajmujące się tylko dziećmi
autystycznymi (ośrodek w Poznaniu), „siłą napędową” przy ich
tworzeniu byli rodzice i inni członkowie rodzin, którzy korzystając z instrukcji
lekarzy oraz terapeutów, na własną rękę zdobywali wiedzę
i organizowali zajęcia dla swoich dzieci. Uświadamiali
władzom miast, że problem na ich terenie istnieje, że trzeba dać tym dzieciom
realną szansę powrotu do społeczeństwa. Doświadczenia
kilku miast, które, jako jedne z pierwszych powołały do życia
wyspecjalizowane ośrodki terapeutyczno-edukacyjne, skoncentrowane
na edukacji dzieci w wieku przedszkolnych wyraźnie pokazują, jak
wiele z tych dzieci i jak stosunkowo szybko zostały włączone w programy
w masowych placówkach integracyjnych i znalazły się w nich
z powodzeniem. Udało im się dzięki aktywnej pomocy ze
strony władz miasta, którym zrzeszeni w stowarzyszeniach rodzice nie
tylko uwidocznili złożoność problemu edukacji dzieci z autyzmem,
obudzili w nich wrażliwość na problemy rodzin, ale również pokazali korzyści
finansowe wynikające z programu wczesnej interwencji. Lepiej zainwestować w
drogą, ale w większości przypadków efektywną terapię małych dzieci
z autyzmem, które z powodzeniem dają się już po kilku latach (czasami
nawet wcześniej) włączyć do grupy rówieśniczej w masowej szkole
i kontynuować naukę wraz z nimi, niż zapewniać im naukę w szkołach
życia, czy też potem budować i utrzymywać farmy dla dorosłych z autyzmem.
W wyniku efektywnej
terapii społeczeństwu zostają równolegle zwrócone dwie osoby: dziecko, które
pobierając naukę, ma szanse aktywnie uczestniczyć w życiu zawodowym oraz
jego matka, którą opieka nad dzieckiem przed rozpoczęciem terapii
pochłaniała całkowicie, obciążała zarówno psychicznie, jak i fizycznie. Dzięki organizacjom pozarządowym
działających na rzecz dzieci i osób autystycznych, poprawia się nie tylko
jakość ich życia, ale również jakość terapii, rehabilitacji i edukacji. Niski poziom wiedzy ze strony lokalnych
władz miasta w Płocku, mimo, że nie wynika z ich braku dobrej woli, przejawia
się m.in. brakiem jakiegokolwiek programu adresowanego do chorych
na autyzm i ich rodzin, nie mówiąc już o inicjowaniu, koordynacji
czy wspieraniu podejmowanych przez nich działań. W
efekcie większość potrzebujących, których bliscy nie wiedzą o możliwości
założenia specjalistycznych ośrodków, pozbawiona jest jakiejkolwiek
specjalistycznej terapii, pozostając najczęściej pod
„standardową” opieką pediatryczną, rzadziej neurologiczną. Nie musi tak być, dlatego pierwszych
krokiem na drodze do założenia wyspecjalizowanego ośrodka w Płocku było
powołanie do życia stowarzyszenia pomocy osobom autystycznym i ich
rodzinom, którego głównym celem będzie nie tylko zapewnienie terapii i edukacji
dzieciom z autyzmem, ale także propagowanie wiedzy na ten temat,
szkolenia nauczycieli, lekarzy, wolontariuszy i rodziców, tworzenie grup
wsparcia dla rodziców i innych członków rodziny. W dniu 24.07.2004 w Płocku odbyło się
zebranie założycielskie Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Autyzmem
„Odzyskać Więzi”, na którym wybrany został Zarząd Stowarzyszenia
oraz przyjęty statut określający cele organizacji. Nazwa
Stowarzyszenia nie jest przypadkowa i można powiedzieć, że streszcza
precyzyjnie cel, który będzie nam przyświecał w działalności na rzecz
dotkniętych tą okrutną chorobą dzieci. W dniu 7.09.2004 Stowarzyszenie na Rzecz
Osób z Autyzmem „Odzyskać Więzi” zostało zarejestrowane w
Krajowym Rejestrze Sądowym i tym samym posiada osobowość prawną. Dużo przed nami do zrobienia, by stać
specjalistyczną placówką, w której dzieci autystyczne i ich rodziny
znajdą fachową pomoc. Lokal, który dzięki uprzejmości Władz Miasta Płocka
dostaliśmy na preferencyjnych warunkach wymaga kapitalnego remontu, nie dysponujemy
niezbędnymi funduszami do jego przeprowadzenia ani żadnym specjalistycznym
sprzętem potrzebnym do terapii. Z uwagi na fakt, iż stowarzyszenie nie
jest organizacją zarabiającą, będziemy musieli odwołać się do ludzkich
serc i wrażliwości na cierpienie dzieci, które dzięki fachowej terapii wcale
nie musi być ich udziałem. W czerwcu 2004 odbył się w Płocku
pierwszy stopień szkolenia adresowanego do nauczycieli placówek
szkolnictwa specjalnego, nauczycieli grup integracyjnych
w przedszkolach, nauczycieli klas integracyjnych w szkołach, studentów i
rodziców. W sierpniu 2004 roku miało miejsce kolejne spotkanie a
we wrześniu odbyło się szkolenie trzeciego stopnia. Ogólnym
celem spotkania było opanowanie podstawowych umiejętności w pracy z dzieckiem
z autyzmem. Osoba kończąca kurs zapoznała się z podstawową wiedzą
dotyczącą charakterystyki dziecka z autyzmem, definicją autyzmu, objawami
osiowymi i przyczynami. Poznała podstawy teoretyczne terapii opartej o teorie
uczenia się oraz strategie pracy nad trudnymi zachowaniami, w tym nad
zachowaniami rutynowymi, agresywnymi, autoagresyjnymi. Zdobyła praktyczne
umiejętności dotyczące oceny stanu wyjściowego dziecka, pracy nad
umiejętnościami przygotowującymi do uczenia się, a także podstawy pracy
nad rozwojem mowy oraz samodzielnego spędzania czasu. W
kursie uczestniczyły nauczycielki z przedszkola nr 33 w Płocku, nauczycielki
ze Szkoły Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi nr 22 w Płocku, inni
pedagodzy i psycholodzy, studenci Wydziału Pedagogiki ze S.W. im. P.
Włodkowica w Płocku oraz rodzice. Szkolenie
obejmowało 45 godzin i prowadzone było przez panią mgr Monikę Chróst, która
jest pedagogiem specjalnym, logopedą, nauczycielem-terapeutą Oddziału Dla
Dzieci z Autyzmem w Poznaniu, jak również superwizorem, Członkiem Stowarzyszenia
na Rzecz Osób z Autyzmem w Poznaniu, inicjatorem powstania Punktu
Diagnostyczno-Konsultacyjnego i Oddziału Dla Dzieci z Autyzmem
w Poznaniu. Szkolenie obejmowało część teoretyczną w formie wykładu
połączonego z metodami aktywizującymi oraz część praktyczną w postaci
warsztatów wzbogaconych filmami video z pracy Oddziału w Poznaniu. W styczniu 2005 zaczęło się nowe
trzystopniowe szkolenie, uczestniczą w nim pedagodzy, studenci oraz rodzice. Mamy nadzieję, że wyniesiona wiedza
zaowocuje podjęciem fachowej terapii z dziećmi autystycznymi z Płocka. Liczymy
na współpracę z władzami miasta Płocka i pozostajemy w nadziei, że będzie ona
owocna.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Kontakt: |
|
|
|
|
|
||
|
|
|
||
|
|
|
||
|
|
|
||
|
|
|
||
|
|
|
||
|
|
|
||
|
|
|
||
|
|
|
||
