Eltrombopag w opornej niedokrwistosci aplastycznej

Jak opisali Olnes i in. (Wydanie 5 lipca), jedną z możliwych obaw dotyczących terapii eltrombopagiem jest stymulacja c-MPL, która zwiększa ewolucję klonalną do mielodysplazji lub białaczki u pacjentów z niedokrwistością aplastyczną. Na przykład ryzyko progresji od zespołów mielodysplastycznych do ostrej białaczki szpikowej obserwowano w badaniu klinicznym romiplostymu, agonisty c-MPL. [2] Olnes i in. odnotowano, że aż 3 z 25 pacjentów z niedokrwistością aplastyczną (12,0% [95% przedział ufności, 2,5 do 31,2]) miało ewolucję klonalną, w tym dwa przypadki monosomii 7 i jeden przypadek białaczki szpikowej. Ponieważ 12-tygodniowy okres obserwacji okazał się zbyt krótki, aby nowy guz mógł się rozwinąć, leczenie eltrombopagiem mogło wzmocnić ekspandowane klony, które już istniały przed leczeniem. Czytaj dalej Eltrombopag w opornej niedokrwistosci aplastycznej

Wirus Ebola wsród dzieci w Afryce Zachodniej

Epidemia wirusa Ebola (EVD) w Afryce Zachodniej spowodowała kliniczną chorobę i zgony wśród osób ze zgłoszonymi epokami od mniej niż roku do ponad 100 lat. Większość opublikowanych danych szacunkowych dotyczących głównych parametrów epidemiologicznych została oparta na pacjentach w różnym wieku1,2, a zatem zdominowały je przypadki, w których pacjenci są w wieku 16 lat lub starsi, a od 5 stycznia 2015 r. Przypadki te stanowiły 79% potwierdzone i prawdopodobne przypadki, dla których odnotowano wiek. Rysunek 1. Rycina 1. Występowanie wirusa Ebola w Afryce Zachodniej w poszczególnych krajach, okres inkubacji, przerwy między początkiem a śmiercią i początkiem hospitalizacji oraz wskaźnik śmiertelności w przypadku choroby. Czytaj dalej Wirus Ebola wsród dzieci w Afryce Zachodniej

Pojecie ryzyka w porównawczych badaniach skutecznosci

Lantos i Spertus (wydanie z 27 listopada) podkreślają problem z najnowszym projektem polityki Urzędu ds. Ochrony Nauki (OHRP): założenie, że udział w badaniu z natury stanowi zagrożenie, niezależnie od dostarczonego leczenia.2 Wyniki dwóch dużych przeglądów systematycznych obala to założenie. 3.4 Vist i wsp.3 ocenili udział w badaniu, porównując podobnych pacjentów otrzymujących podobne leczenie w ramach i poza badaniami. Doszli do wniosku, że uczestnicy badania nie wypadli ani gorzej, ani wcale lepiej niż ich odpowiedniki z innych krajów. Fernandes i wsp.4 przyjęli szersze podejście i objęli badania, które zapewniły takie same leczenie w ramach i poza badaniem oraz badania, w których w ramach badania dostępne było leczenie niedostępne poza badaniem. Bez względu na rodzaj badania nie było dowodów na to, że uczestnicy badania byli w gorszej sytuacji niż osoby, które nie uczestniczyły w badaniu. Czytaj dalej Pojecie ryzyka w porównawczych badaniach skutecznosci

Kwas mlekowy

Recenzja autorstwa Krauta i Madiasa (wydanie z 11 grudnia) przedstawia kilka wyjaśnień patogenezy i patofizjologii kwasicy mleczanowej, ale nie wszystkie te wyjaśnienia są poparte. Na przykład pojęcie niedotlenienia tkanki w posocznicy nie ma podstaw empirycznych i nie można go ani zweryfikować, ani obalić. Istotnie, można stwierdzić, czy niedotlenienie tkanek występuje u pacjentów z posocznicą.2 Podobnie, podczas maksymalnego wysiłku, uwalnianie mleczanu zachodzi podczas całkowicie zakonserwowanej wewnątrzkomórkowej natlenienia.3 Wreszcie, w czasie skrajnej hipoksemii (np., Szczyt Everestu), poziomy mleczanu są albo normalne, albo tylko minimalnie podniesiony. Mleczan jest głównym biopaliwem stosowanym do wewnątrzkomórkowych, międzykomórkowych i międzyorganicznych wahadłowców, 3 procesy, które wydają się zwiększać wydajność bioenergetyczną. Wątpliwe jest, że kwasica mleczanowa jest spowodowana uwolnieniem protonów z hydrolizy ATP , ponieważ n ie można wykazać zubożenia ATP w spektroskopię rezonansu magnetycznego, nawet w ciężkim wstrząsie septycznym.4 Prostsze i bardziej eleganckie wyjaśnienie (choć podobnie niesprawdzone) leży z podejściem Stewarta lub silnego jonu do fizjologii kwasowo-zasadowej. 5 Mleczan jest anionem, który zmniejsza różnicę silnego jonu i zwiększa dysocjację wody w osoczu, uwalniając wolne jony wodoru. Czytaj dalej Kwas mlekowy

Żywienie pozajelitowe u krytycznie chorych dzieci AD 2

Standardowe wyniki dotyczące zakażenia, takie jak zapalenie płuc wywołane przez respirator i zakażenia krwi związane z cewnikiem, nie zostały zarejestrowane. Zespół intensywnej opieki medycznej określający pragmatyczny wynik gotowości do zwolnienia nie był maskowany do randomizacji pacjentów, co wprowadza potencjał w zakresie uprzedzeń. Pomimo powyższych ograniczeń, wyniki tej przełomowej próby zmienią praktykę w ośrodkach, które uzupełniają niedostateczne żywienie dojelitowe dietą pozajelitową w dniu i dostarczą danych, które wspierają strategię opóźnionego żywienia pozajelitowego praktykowaną w innych ośrodkach. Konieczne jest dalsze badanie w celu określenia najlepszego możliwego czasu wprowadzenia uzupełniającego żywienia pozajelitowego u dzieci z ciężkim niedożywieniem na oddziale intensywnej terapii pediatrycznej. W idealnej sytuacji terapia żywieniowa dla dzieci chorych krytycznie musi być zindywidualizowana. Założenie, że jednolite podejście dotyczy wszystkich, jest zbyt uproszczone. Czytaj dalej Żywienie pozajelitowe u krytycznie chorych dzieci AD 2

Terapia hemofilii – Poruszanie się z prędkością uderzenia w Autostradę Innowacji

Hemofilia A jest związanym z chromosomem X zaburzeniem krwotocznym, charakteryzującym się wrodzonym brakiem lub spadkiem czynnika VIII krzepnięcia krwi, kofaktorem prokoagulacji i silnym generatorem trombiny po związaniu z aktywowanym czynnikiem IX i czynnikiem X. Bezprecedensowy postęp biotechnologiczny zwiększył oczekiwaną długość życia pacjentów zakres nasilenia choroby dzięki rozszerzonemu menu wysoce bezpiecznego i skutecznego rekombinowanego czynnika VIII i pochodzących z osocza czynników krzepnięcia krwi z czynnikiem VIII w leczeniu krwawienia i profilaktyce.1 Powszechne stosowanie podstawowych strategii profilaktyki krwawienia (przed wystąpieniem artropatii u dzieci) jednoznacznie zminimalizowana chorobowość ortopedyczna, która od dawna jest cechą charakterystyczną hemofilii.2 Jednak nawet jeśli korzyści znacznie przekraczają ryzyko, a zdrowe wyniki są zapewnione dla 80% osób dotkniętych bogactwem zasobów, ekonomiczne i praktyczne obciążenia terapii nadal utrudniają dostęp i przestrzeganie zasad. Wielokrotne infuzje dożylne czynnika VIII na tydzień są wymagane dla zdrowych stawów i stanowią szczególne wyzwanie dla dzieci; Modyfikacje białek mające na celu opóźnienie klirensu rekombinowanego czynnika VIII i zmniejszenie częstotliwości infuzji były dotychczas umiarkowanie skuteczne.1 Ponadto wczesny rozwój (mediana wieku, 15,5 miesiąca) przeciwciał poliklonalnych neutralizujących IgG4 (inhibitorów) na wymianę czynnika VIII zagraża zdrowym 32% poważnie dotkniętych (aktywność czynnika VIII <1 IU na decylitr) .3 Po rozwinięciu się inhibitorów o wysokim mianie, eradykacja jest pracochłonna i nie jest zapewniona.4 Skuteczne opcje terapeutyczne są ograniczone, a nowe podejścia do ominięcia wymogu czynnika VIII mają tak duże znaczenie. daleko spadł short
Odpowiedź przeciwciał przeciwko czynnikowi VIII jest stymulowana poprzez złożoną i nie do końca poznaną interakcję między czynnikami ryzyka związanymi z gospodarzem i leczeniem, które są ukierunkowane na wrodzoną odporność w obecności immunologicznej sygnalizacji kostymulatorowej.6 Wśród czynników ryzyka związanych z leczeniem (wcześniej badano tylko w kohortach obserwacyjnych) , intensywność terapeutyczna jest najbardziej znacząca, podczas gdy wpływ źródła produktu czynnika VIII (tj. ludzkiego osocza lub technologii rekombinacji) pozostaje niejednoznaczny.7 W tym wydaniu czasopisma Peyvandi i wsp.8 opisują wpływ źródła produktu VIII czynnika na temat skumulowanej częstości występowania inhibitorów w badaniu z udziałem dzieci z ciężką hemofilią A, które nie były wcześniej leczone koncentratem czynnika VIII. Wykorzystując modelowanie analityczne do zbadania domniemanych czynników zakłócających, autorzy stwierdzili, że wyłączne stosowanie rekombinowanego czynnika VIII w okresie największego ryzyka zwiększa skumulowaną częstość wszystkich inhibitorów w porównaniu z czynnikiem VIII pochodzącym z osocza (37,3% w porównaniu z 23,2%; 1,87, przedział ufności, 1,17 do 2,96). Czytaj dalej Terapia hemofilii – Poruszanie się z prędkością uderzenia w Autostradę Innowacji

Krytyczna ocena „przewlekłej choroby z Lyme” ad 7

Innymi przykładami, które obecnie utraciły wiarygodność, są przewlekły zespół candida i przewlekłe zakażenie wirusem Epsteina-Barra .57. Założenie, że przewlekłe, subiektywne objawy są spowodowane trwałą infekcją B. burgdorferi, nie jest poparte starannie przeprowadzonymi badaniami laboratoryjnymi. lub przez kontrolowane próby leczenia. Przewlekła borelioza, która jest utożsamiana z przewlekłą infekcją B. Czytaj dalej Krytyczna ocena „przewlekłej choroby z Lyme” ad 7

Powikłania sercowe i naczyniowo-nerkowe w cukrzycy typu 2 – czy istnieje nadzieja? AD 2

Ten nowy raport wskazuje, że empagliflozyna wiązała się z wolniejszym postępem choroby nerek i niższym odsetkiem klinicznie istotnych zdarzeń nerek niż placebo, gdy dodany do standardowej opieki u pacjentów z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym. W randomizowanym badaniu LEADER, 1,8 mg codziennie podawanego podskórnie liraglutydu lub placebo dodano do standardowej terapii u ponad 9000 pacjentów, których obserwowano od 42 do 60 miesięcy, z pierwszorzędowym wynikiem pierwszego wystąpienia zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, niezakończonego zgonem zawał lub udar niezakończony zgonem. Częstość zgonu z jakiejkolwiek przyczyny była niższa w grupie liraglutydowej niż w grupie placebo, podczas gdy częstość zawału mięśnia sercowego, udaru i hospitalizacji z powodu niewydolności serca nie były istotnie niższe w przypadku liraglutydu niż w grupie placebo. W analizie czas do zdarzenia, częstość występowania pierwszego zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału serca niezakończonego zgonem lub udaru nieinwazyjnego wśród pacjentów z cukrzycą typu 2 była niższa w przypadku liraglutydu niż w grupie placebo.
Dlaczego wyniki EMPA-REG OUTCOME i LEADER świadczą o korzyściach sercowo-naczyniowych i mikronaczyniowych, podczas gdy inne próby są już blisko, ale nie wykazały podobnych rezultatów? Czy różnice wynikają z kryteriów włączenia i wykluczenia w poszczególnych próbach? Pacjenci w badaniu liraglutydowym mieli wyższy poziom hemoglobiny glikowanej (średnio 8,7%) niż w większości innych badań. Pacjenci kwalifikowali się, jeśli wcześniej nie przyjmowali środków hipoglikemicznych lub byli leczeni doustnym środkiem hipoglikemizującym lub insuliną; ponadto, kwalifikujący się pacjenci byli w wieku 50 lat lub starsi i mieli co najmniej jeden współistniejący stan sercowo-naczyniowy lub mieli 60 lat lub więcej i mieli co najmniej jeden czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego, jak ustalił badacz. Czytaj dalej Powikłania sercowe i naczyniowo-nerkowe w cukrzycy typu 2 – czy istnieje nadzieja? AD 2

Kolonografia CT a kolonoskopia do wykrywania zaawansowanej neoplazji cd

Pojedyncze dawki 2% baru (250 ml) i diatrizoate (60 ml) podano odpowiednio dla resztkowego kału i płynu. Nie podano środków uspokajających ani spazmolitycznych. Rozciąganie okrężnicy osiągnięto przy zautomatyzowanym dostarczaniu dwutlenku węgla pod niskim ciśnieniem (PROTOCO2L, EZ-EM). Zastosowano wielokanałowy 8-kanałowy lub 16-kanałowy tomograf komputerowy (CT) (seria LightSpeed, General Electric Medical Systems). Technika CT obejmowała zastosowanie ustawień kolimacji 1,25 mm i ustawień skanera 120 kVp i 25 do 75 mA dla pacjenta w pozycji leżącej i na brzuchu. Czytaj dalej Kolonografia CT a kolonoskopia do wykrywania zaawansowanej neoplazji cd

Kolonografia CT a kolonoskopia do wykrywania zaawansowanej neoplazji ad

Te obserwacje dostarczyły ocenę CTC jako selektywnego filtra dla terapeutycznego OC w wykrywaniu zaawansowanej neoplazji. Metody
Kółko naukowe
Nasze badanie, które było zgodne z wytycznymi Ustawy o Przenoszalności i Odpowiedzialności Ubezpieczenia Zdrowotnego, zostało zatwierdzone przez instytutową komisję odwoławczą w University of Wisconsin Medical School. Zniesiono wymóg dotyczący świadomej zgody. Przeanalizowano kliniczne bazy danych z równoległych programów CTC i OC jelita grubego w jednej instytucji w celu oceny wydajności diagnostycznej każdego podejścia. Porównaliśmy wyniki 3120 kolejnych pacjentów uczestniczących w programie badań przesiewowych CTC w okresie 25 miesięcy z 3163 kolejnymi pacjentami obserwowanymi podczas przesiewowego badania OC podczas 17-miesięcznego okresu (z częściowymi nakładającymi się okresami). Czytaj dalej Kolonografia CT a kolonoskopia do wykrywania zaawansowanej neoplazji ad